همه چیز را زیر ذره بین قرار دادن و مدام یکدیگر را نقد و بررسی کردن باعث نابودی دوستی و ارتباط ما با عشق میشه.

   بیائید دست از پرس و جو و تجزیه و تحلیل کردن برداشته و فقط یکدیگر را دوست بداریم و 

                                از ابراز آن ابائی نداشته باشیم.

               و دوستی پس از خیانت ساختگی است.

در آغاز چه مهربان بودی و

                                  در پایان چه بیرحم؟!!!..................................................

من رفتم و

دین خود را ادا نمودم .

فعلاْ خدا حافظ

   گریه کنید ای خاطرات٬ اشکها فرو ریزید به مزار آرزوهای گم گشته ام . تار و پود وجودم در سردخانه این اجتماع که آنرا زندگان ٬ زندگانی میگویند یخ بسته است . نقش ناکامی امشب برجبینم جلوه ماتم داده ٬ ماتم به خاطر گذشته ٬ گذشته ای که بگذشت آن من نیز گذشتم .

   هرچقدر خواستم نسازم ٬ ساختم . آنقدر ساختم تا سوختم و در یک شب نومید زده قلبی که روزی زادگاه عشقی امیدواربود مدفون آن عشق خانمانسوز و برباد رفته شد .

   در آسمانها نگاه کردم ٬ موقعیکه عشق به زندگی و همه چیزم از دست رفت ستاره ای از ستارگان آسمان را ندیدم که محو گردد زیرا من ستاره ای برای خود نداشتم .

   امشب مرگ نابهنگام انسانی را خود آن انسان اعلام خواهد کرد .

   سکوت سراسر سرای وحشت زده ام را فرا گرفته ٬ صندوق اسرار خاطراتم را با خود به گورستانی که گور خود را خود درآن حفر کرده ام خواهم برد ٬ آنرا به مردگان قبرستان میسپارم تا شاید آنها به خاطر خواری خاری اشک بریزند.

   انسانی رفت ٬ انسانی مرد .

   چشمان اشک آلودم مرگ یک انسان ٬ انسانی درمانده ٬ انسانی از هم گسسته را با نوای جغد بدبختی اعلام کردند و اشکهای من بهمراه آرزوهای برباد رفته ام در دل خاک سیه برای همیشه مدفون شدند .........

   و به یاد روزگار با او این عصاره نسروده را باقی گذاشتم .

   نفرین به تو ای بخت بد .

هشت روز یکدیگر را پرستیدن تلاش بی حاصلی است.

عشق باید همیشگی باشد.

   مشکلات بزرگ بندرت به دوستی لطمه زده و موجب سرد شدن آتش عشق میگردند.

   این رنجشهای کوچکند که مثل موریانه پایه و اساس دوستی را جویده و آنرا سست و متزلزل مینمایند.

   دو دوست همیشه در کنار هم و با تمام نیرو برای غلبه بر یک مشکل بزرگ و اساسی تلاش میکنند اما این سوء تفاهمات جزئی٬ رنجشهای کوچک و اختلاف نظرهای بی اساسند که در یک رابطه شکاف ایجاد کرده و دو طرف آن رابطه را روز به روز از یکدیگر دورتر مینمایند.

   چند وقته که خاطرات و حوادث تلخ گذشته مثل خوره به جونم افتادن و زندگیمو تلخ کردن.

   خیلی دلم میخواد کنارشون بزارم و فراموششون کنم ولی نمیدونم چه جوری. تمام تلاشمو میکنم ولی باز تو یک لحظه غفلت به ذهنم هجوم میارن و افکارمو مسموم میکنن.

   کاملاْ واقفم که مرور این خاطرات چیزی نیست جز تباه کردن زمان حال و خراب کردن روزهایی  که در اونم.

   از قدیم گفتن « کار عشق باز کردن زخمهای کهنه نیست بلکه درمان آنهاست »

   همه اینارو میدونم ولی یه نفر تو وجودمه که منو رها نمیکنه و مدام تو گوشم فریاد میزنه : اگه دوباره تکرار شن چه؟

   دروغ یکی از مهمترین عوامل نابودی یک رابطه است.هیچ چیزی ویرانگرتر از این نیست که متوجه گردیم کسی را که میپرستیم و به او اعتماد داشته ایم٬ عمری فریبمان داده.

   ما اغلب بهم دیگه دروغ میگیم و علتش اینه که فکر میکنیم باید کامل باشیم تا دیگران دوستمون داشته باشند٬ غافل از اینکه لازمه عشق تکامل نیست بلکه صداقت است .

   بازم به ته خط رسیدم!!!...